2imperativ/o JED
imperativo
- 1.
Gramatika modo,
per kiu multaj lingvoj esprimas la ordonon
en sendependa propozicio (ekz.: venu!; ne faru tion!);
la imperativo tradukiĝas en Esperanto per la u-modo, kiu estas pli
larĝsenca kaj esprimas ĝenerale deziron aŭ volon en
sendependaj aŭ dependaj propozicioj:
imperativo de la dua persono de singularo
[1];
en ĉiuj hebreaj verboj, la finaĵo de la plurala imperativo estas -u: ŝir „kanti“
(aŭ „kanto“) → ŝiru „kantu“
[2].
subjunktivo,
volitivo- 2.
- (figure) Ordona, nepra formulo de morala devo: la imperativo de la konscienco; la morala imperativo estas teorie rekompencenda [3]; la kristanismo portas tre altan etikan pozitivon, ke ĝi konjektas la imperativojn de la konduto [4].
1.
Monato, Mihail Korotkov: La origino de la homaj lingvoj, 2011
2. Monato, La influo de la hebrea lingvo sur Esperanto
3. La Ondo de Esperanto, 2003, № 5 (103)
4. La Ondo de Esperanto, 2004, № 1 (111)
2. Monato, La influo de la hebrea lingvo sur Esperanto
3. La Ondo de Esperanto, 2003, № 5 (103)
4. La Ondo de Esperanto, 2004, № 1 (111)
- angle:
- 1. imperative 2. imperative
- beloruse:
- 1. загадны лад 2. імпэратыў, загад
- ĉeĥe:
- imperativ, rozkazovací způsob
- ĉine:
- 祈使語氣 [qíshǐyǔqì], 命令式 [mìnglìngshì]
- france:
- impératif
- germane:
- 1. Imperativ, Befehlsform 2. Imperativ
- hispane:
- 1. imperativo
- hungare:
- 1. felszólító mód, imperativus 2. belső erkölcsi parancs
- japane:
- 命令法 [めいれいほう], 命令 [めいれい]
- katalune:
- imperatiu (subst.)
- nederlande:
- 1. imperatief, gebiedende wijs 2. imperatief
- perse:
- 1. وجه امری 2. ضرورت
- pole:
- 1. imperatyw, tryb rozkazujący 2. nakaz moralny
- portugale:
- 1. imperativo (gramática) 2. imperativo
- ruse:
- 1. повелительное наклонение 2. императив, веление
- slovake:
- imperatív, rozkazovací spôsob
- ukraine:
- наказовий спосіб, імператив
imperativa
- 1.
-
Rilata al la gramatika imperativo:
imperativa modo, formo;
en la plimulto de la lingvoj […] la plej simpla imperativa formo de
verbo ĉiam estas la plej mallonga, kutime ĝi koincidas kun la verba radiko
[5].
- 2.
- (figure)
Nepre trudanta, deviganta:
imperativa ordono, devo;
imperativa mandato;
trans ĉiuj ideologioj kaj ties ideoj pri la fina feliĉo de la homaro restas la
imperativa konstato – tiu ĉi planedo estas finita sistemo
[6].
nepra,
absoluta
- angle:
- 1. imperative 2. imperative
- beloruse:
- імпэратыўны, загадны
- ĉeĥe:
- imperativní, rozkazovací
- france:
- impératif
- germane:
- imperativ
- japane:
- 命令法の [めいれいほうの], 避けられない [さけられない], 強制的な [きょうせいてきな]
- katalune:
- imperatiu (adj.)
- nederlande:
- gebiedend
- perse:
- 1. امری 2. ناگزیر، اجباری، لازمالاجرا
- pole:
- 1. imperatywny 2. nakazujący
- portugale:
- imperativo
- ruse:
- императивный, повелительный
- slovake:
- rozkazovací
- ukraine:
- наказовий, імперативний