^*karakter/o ^UV

1.

Aro da ecoj mensaj, kiuj konsistigas personecon de homo, kaj kiuj manifestiĝas en lia konduto: [li] estis tiel simila al la patrino per sia karaktero kaj vizaĝo [1]; [en] la respondo […] sonis forteco de karaktero [2]; vi havas bonan karakteron! diris la reĝidino [3]; li havas tiel uraganan karakteron [4]; li havis noblan kaj energian karakteron [5]; la opinioj esprimitaj montris la diversecon de la karakteroj de la parolantoj [6]; karaktero olea ^PrV .

2.

Aro de la distingigaj, individuigaj trajtoj; ecaro: liaj ludoj ricevis nun tute alian karakteron, ili fariĝis pli raciaj [7]; tiuj ĉi rondetoj havas karakteron ne religian, sed pure societan [8]; ĉiuj opinioj kaj verkoj de la kreinto de esperanto havas […] karakteron absolute privatan kaj por neniu devigan [9]; la stilo Esperanta […] havas sian karakteron tute specialan [10]; kelkaj tute ne komprenas la karakteron de nia afero [11]; karakteron al kanto donas la tono ^PrV . fizionomio², spirito²

1.

Propra, apartenanta al ies karaktero²: ŝia vizaĝo kun sufiĉe regulaj trajtoj ne havis ian klare difinitan karakteran esprimon ^Marta ; kunmetado de vortoj estas karaktera eco de la lingvo germana [12]; tia konduto estas por li karaktera.

2.

Specifa, prezentanta tre rimarkeblan, originalajn kaj frapajn trajtojn: antologi-karaktera verko [13]; vestitaj en karakteraj kostumoj [14]; la subjektivaj simptomoj pleje estas tiel karakteraj, ke el ili oni facile povas meti la diagnozon de kronika kataro de la konjunktivo [15].

3.

Propra al iu homgrupo, etno, socia medio, epoko; esprimanta iun mensan tipon: karaktera danco; nacio kun ĝia karaktera kulturo kaj lingvo [16]; karaktera rolo (en teatro, rolo prezentanta homtipon).

1.

Senvola, cedema, facile subiĝanta al la opinioj kaj influoj de la aliaj, al kiu mankas propra karaktero¹: mia patro estis tre riĉa homo, natura aristokrato, bonege edukita, sed bedaŭrinde senkaraktera [17]; certe vi, kiu legas tiujn ĉi liniojn, ne apartenas al tiaj senpripensaj, facilanimaj kaj senkarakteraj homoj, kiuj turniĝas laŭ la vento [18].

2.

Al kiu mankas propraj trajtoj karakteraj², banala, plata.

Ies persona stilo manskribi (precipe pri la aspekto de la literoj): gracie ĝi estis skribita, tio estis skribkaraktero de sinjorino [19]; ĉu vi konas la skriban karakteron de l’ letero? – ĝi estas mano de Hamleto ^Hamlet ; la skribkaraktero de mia frato [20]!