¹mirakl/o ^JED

1.

Eksterordinara fenomeno kontraŭa al la leĝoj de naturo: la Eternulo aperigis signojn kaj miraklojn grandajn kaj suferigajn [1]; jen por la savo de la pia virino fariĝis miraklo, kaj la pano kaj ĉio en la korbo tie kuŝis aliformigitaj en rozojn [2]; miraklo inter mirakloj ^PrV . magio, mistero³, nekredeblaĵo, sorĉo

2.

(figure) Mirindaĵo: kiam estis konstruita la ponto, oni fieris pri tiu ĉi teknika miraklo [3]; la plej piaj pastroj, miraklofarantoj, tuŝas neniam viandon [4]; la groto […] havas multajn malgrandajn lagojn, naturajn labirintojn kaj miraklajn halojn [5].

1.

Prezentanta miraklon; ne klarigebla per racio: apud la piramido Koĥom oni rimarkis miraklajn fenomenojn [6]; la dioj donis al li […] miraklan penetreman okulon [7]; la miraklaj fabeloj de Ŝeĥerazada ^FdO ; nur al mirakla hazardo li ŝuldis la vivon [8]. mirinda, mistera, nekredebla

2.

Faranta miraklojn: Amon diris miraklan vorton, kaj tuj ili troviĝis en vasta biena domo [9]; vizitis ŝin mirakla kuracisto, diris ĉe ŝi preĝojn kaj donis al ŝi por trinki akvon ĉioresanigan [10]; ŝi havis miraklan spegulon [11]; ĝi estas mirakla azeno: kiam mi diras: briklebrit, la bona kreitaĵo sputas plentukon da oro [12]. sorĉa, supernatura