holaZ , halo

hola, halo

(interjekcio)
1.
Alvoko por kapti atenton, haltigi ktp: he! hola! kiaj vizaĝoj tio ĉi estas? [1]. VD:he, ha, ho
2.
Saluto, ĉe telefono por signali pretecon aŭskulti: Viktor ne levis la aŭskultilon, sed Milena levis ĝin kaj ĉiam per glacia voĉo ŝi diris: „halo[2].
Rim.: Por eviti konfuzon kun halo (salono), la aŭtoroj de PIV3 inventis la interjekcion „lo“ kaj rekomendas aldoni spacon („ha lo!“): „rrrrrrr-n.” sonas via telefono ‐ „lo! ha lo!” ‐ „parolas mi, estas mi.” [3]
angle:
 hello, hey
beloruse:
 гэй
bulgare:
 ало
france:
 holà
germane:
 hallo
hebree:
 הלו
hungare:
 halló
itale:
 ehi, scusi
nederlande:
 hallo
portugale:
 olá
ruse:
 эй
tibete:
 འདུ་ཁང་
ukraine:
 хол, великий зал

administraj notoj