^*magnet/o ^UV

1.

(daŭra) Objekto el materialo, kiu pro kunordo de la spinmomantoj de siaj elektronoj ĉirkaŭ si kreas fortokampon kaj tiel altiras aliaj magnetojn: la fortolinioj de la magneto [1]; magneto-resonanc-tomografio [2]; (figure) bona patrino, jen estas pli forta magneto ^Hamlet ; por fari neodimajn magnetojn ĝi estas alojita kun fero, kiu estas feromagneto [3]; [ili] aperas ankaŭ sur turista brikabrako: T-ĉemizoj, kruĉoj, magnetoj por fridujo kaj bildpoŝtkartoj [4]. magnetito

2.

(elektra) Objekto, kiu per movataj elektraj ŝargoj kreas samspecan fortokampon; elektromagneto: la fizikistoj fandas malgrandan kvanton da purega cezio, de kiu ioma kvanto vaporiĝas, per magneto oni aliigas la energistaton de tiuj vaporiĝintaj atomoj [5]; tiuj magnete levitaj veturiloj (t. n. maglevo) uzos altiran kaj forpuŝan fortojn kreatajn de super-konduktanta magneto en la vagonoj kun induktaj bobenoj sur la gvidaj vojmuroj [6].

1.

Havanta la econ propran al magneto: magneta fero; en la interspaco de ducent mejloj de la insulo Ferro komenciĝas dekliniĝo de la magneta montrilo [7].

2.

Rilata al magneto: magneta fenomeno, forto.

3.

(figure) Mistere altiranta per nekontraŭstarebla forto: magneta rigardo; la idilia paŝtistino havas […] magnetan inklinon al la monujo de sia paŝtisto [8].

Komuniki la altirecon de magneto.

Aparato, konsistanta el drata bobeno formanta magnetan kampon, kiam ĝin trafluas elektro.

(pri fenomenoj)

Rilatanta al reciproka efiko inter elektraj ŝargoj kaj la fortokampoj estigitaj de ili: la sama elektromagneta ŝanĝiĝo okazas ankaŭ en la cerbo de paralizuloj, kvankam ili ne kapablas reale estigi tiajn movojn [9].

Branĉo de fiziko, kiu pritraktas la interagojn inter elektraj kaj magnetaj kampoj, kaj iliaj fontoj (elektraj ŝargoj); unu el la kvar bazaj fizikaj fortoj: Ampère estas konsiderata unu el la malkovrintoj de la elektromagnetismo [10]; la kvantuma elektrodinamiko estas la relativeca kvantuma kampa teorio de elektromagnetismo [11].